Søgan um seyðamannin á Sondum og risan við Fjallavatn

Seyðamaðurin á Sondum er ein kendur søgn  í Vágum. Ein dagin, meðan hann var úti á rossabaki og røktaði seyðin, kom hann fram á eitt vakurt klæði, sum lá á einum stórum steini við Fjallavatn. Klæðið var prýtt við perlum, sum glitraðu í sólini. Hann tók tað og reið víðari. Men tað visti hann ikki – at klæðið hoyrdi einari risakonu til. Tá hon kom eftir at heinta tað og sá, at tað var horvið, vendi hon blíkandi útsýni yvir vatnið og fekk eyga á seyðamannin. Risakonan, sum hevði brek í beinunum og ikki kundi renna, rópti yvir vatnið til systur sína:
“Systir, systir! Seyðamaðurin hevur stolið mítt klæði. Míni bein bera meg ikki – eg kann ikki renna!”

Tá fór systirin at renna eftir honum. Seyðamaðurin hevði steðgað við ein lítlan hyl fyri at fáa sær vatn, men fekk eyga á risakonuna, sum nú var komin heilt nær. Skjótt sum eitt skot sprakk hann upp á rossið aftur og reið avstað. Tá ið hann var komin framvið Miðvági, var risakonan so nær, at hon fekk fatur á rosshalanum og sleit hann av.

Hann helt tó fram, og tá ið hann kom til Sandavág, vendi hann rossinum móti kirkjuni – tí hann visti, at risar ikki kunnu traðka á vígt lendi. Tá ið hann náddi fram, kastaði hann seg av rossinum og skundaði sær inn móti kirkjuni.

Men risakonan fekk fatur á klæðinum. Hon togaði og togaði – men so slitnaði tað. Seyðamaðurin stóð eftir við einari ermu. Men ermurnar vóru stórar, og úr hesi bleiv ein prestakápa seymað – so stór, at hon kundi nýtast í tænastuni.

Tað verður sagt, at kápan enn verður brúkt í kirkjuni í Sandavági.